Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Αδυναμία Ανταπόκρισης

Παλιές πληγές χάσκουν ακόμα ορθάνοιχτες και η ατμόσφαιρα της διάθεσής μου εμποτίζεται με πόνο. Οδυνηρά ανελέητη η δίψα για όσα ποτέ μου δεν άγγιξα
για το στίχο που δεν έγραψα, για τα χείλη που δε φίλησα.
Κι αυτήν την ελπίδα που αναδύεται διστακτικά μέσα απ' τις στάχτες των καταδικασμένων ημερών μου πώς να την προστατέψω;


Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Ατέρμων Βρόχος

Περτούλι

Το καλοκαίρι έλιωνε πνιγμένο σε μια γυάλα με φθαρμένες φιλοδοξίες. Πάνω στο βουνό τα δέντρα γέρναν απ' τον άνεμο σα να υποκλίνονται στη μεγαλειότητα ενός ανεκπλήρωτου έρωτα 
οι άνθρωποι όταν ξέρουν να επιθυμούν γίνονται πιο τολμηροί, όταν ξέρουν να καρτερούν πιο ανέμελοι, όμως ο λόγος των ποιητών δεν ήταν ποτέ αρκετός για να χορτάσουν εκεί έξω τόσα πεινασμένα στόματα. 
Κάθε πρωί χαμογελάμε ο ένας στον άλλο σα να το νιώθουμε πως θα γιορτάσουμε μια συμφορά, όταν κοιτάω το ρολόι μου διαβάζω μια ώρα άλλη απ' την πραγματική, οι δρόμοι πλημύρισαν με ξεραμένα φύλλα και έχασαν το τέρμα τους. Κατοικούμε σ' ένα όνειρο που δε μας χωράει πια - σαν σχοινοβάτες ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει.


Μια μέρα θ' αφοπλίσω τη σιωπή μ' έναν τρόπο θεαματικό: θα φωνάξω δημόσια πως αν είχα ζήσει χωρίς τα λάθη μου δε θα γνώριζα ποτέ τον εαυτό μου.

  

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Ελεγείο Για Μια Σκληρή Πραγματικότητα

Μόλις ξύπνησα άρχισα να μαζεύω απ’ το πάτωμα τα κομμάτια της κατεστραμμένης χίμαιρας, αθόρυβα, για να μη γίνει αντιληπτή η ήττα μου – οι άνθρωποι γύρω με παρακαλούσαν να τους μιλήσω, αλλά οι μελανές εικόνες που πολιορκούσανε τους στοχασμούς μου μ’ έκαναν να φοβάμαι το άκουσμα των λέξεών μου. 
Το παρελθόν μια φυλακή πολυτελείας, το παρόν μια νοσταλγική ματιά στο πίσω από τα κάγκελα και το μέλλον ένα ποίημα που βασανίζομαι πολύ να το τελειώσω. 
Οι αυτόχειρες νίκησαν το τέρας που σφετερίστηκε την ψυχή τους με μια βουτιά στο πιο μακρινό ταξίδι, όμως το παιδί που κάποτε υπήρξανε βρισκόταν πιο κοντά.


Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Παράθυρο Στο Φως

Στη Λυδία

I


Ο ήλιος βασίλευε και τα πρώτα αστέρια φαίνονταν στον ουρανό σαν τα αποσπάσματα ενός παλιού ονείρου, που ίσως αύριο θα το έχει επισκιάσει κι αυτό η λησμονιά, μια λυρική μπαλάντα ακουγόταν από ένα ραδιόφωνο, οι φίλοι χαρούμενοι κι ανέμελοι έπιναν τον καφέ τους συζητώντας κι εγώ ήθελα να τραγουδήσω, καθώς ένιωθα κάπου μέσα μου ένα νέο πάθος να ξυπνά.

II

Σε κάθε ασυγκράτητο πόθο υπάρχει κρυμμένο κι ένα παράθυρο με θέα έναν δρόμο και μια ανατολή, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρούμε. 
Πάνω στα ημερολόγια σωπαίνουνε οι μέρες που περάσαν και θα 'λεγες λουσμένη με χαμόγελα τη στιγμή που σε ονειρεύτηκα και θέλησα να κρυφτώ στην αγκαλιά σου, σαν ένα χελιδόνι που αναζητούσε μια χώρα πιο θερμή. 

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Απώλεια Προσανατολισμού

Και εκεί που περπατούσα στα αλλοπρόσαλλα μονοπάτια των συναισθημάτων μου, πρόσεξα πως είχα παγιδευτεί κάτω από μαύρους ουρανούς. Οι αλκοολικοί στην άκρη του δρόμου βλαστημούσαν κουρασμένοι από τη μιζέρια κι ένιωθα το μυαλό μου να αδειάζει σε καλούπια άγνωστα για τη ζωή. 
Ποιο το σπίτι και ποιος ο προορισμός μου, ένα άλυτο αίνιγμα, γιατί η νύχτα μου έγραφε μηνύματα στους τοίχους με σκοτάδι. Σε μια άδεια πλατεία άκουγα το νερό από κάποιο σιντριβάνι σαν τον ψίθυρο ενός εραστή προς την αγαπημένη του, που τον παρέσυρε το αύριο μέσα στη λήθη. Τι άστατος κόσμος! 
Κάποτε θα επιστρέψω και πρέπει να βρω έναν τρόπο να εξαφανίσω τα στοιχεία του εγκλήματος. Όταν ήμουνα παιδί, ο πατέρας με έπαιρνε μαζί του στις βόλτες με το ποδήλατο και έτσι είχα μάθει να υπολογίζω τις διαθέσεις των οδοιπόρων.    

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Αυτοβιογραφία

Πέρασα όλες μου τις νύχτες κρυμμένος σε μια γωνιά στο δωμάτιο ακούγοντας κλάματα από το δρόμο. Κάθε τόσο έριχνα και μια κλεφτή ματιά από την μπαλκονόπορτα. Κανείς. Ήθελα να φύγω, αλλά είχα χαρίσει τα φτερά μου σ' έναν παλιό συμμαθητή που στο σχολείο τον κορόιδευαν. Έτσι, για να μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος, καθόμουν κι έλεγα στον εαυτό μου ιστορίες απ' όσα έζησα 
κι αν κάτι με τρομάζει, δεν είναι τα κλάματα που συνεχίζουν να ακούγονται από το δρόμο, αλλά η νοσηρή μου αγάπη γι' αυτές τις ιστορίες.

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Ένα Βήμα Πιο Κοντά Στην Ελευθερία

Όλα έδειχναν πως κάτι είχε αλλάξει εκείνο το απόγευμα, δεν ένιωθα πάνω μου τα βήματα των περαστικών που βιαστικοί με προσπερνούσαν, ο Γιάννης έπαιζε στην κιθάρα ένα τραγούδι για ανθρώπους που αγαπάνε το κυνήγι των ονείρων κι εγώ αγνοώντας επιδεικτικά τα ανούσια πάθη που φωνάζαν τ' όνομά μου, ακολούθησα τις φωνές των φίλων σε πόλεις φεγγαρολουσμένες.                   
Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να πείσω τον κόσμο πως η ζωή είναι μεγάλη, αλλά δεν ήξερα πως ακριβώς να το κάνω. Συνεπαρμένος όπως ήμουν από τη δύναμη των λέξεων ακούγοντας το τραγούδι, άρχισα κι εγώ να τραγουδάω και σκέφτηκα πως ίσως αυτή η αίσθηση της απεραντοσύνης είναι που μας βοηθάει να ξαναβρίσκουμε το δρόμο μας όταν χανόμαστε.


Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Στίχοι Για Μια Σύγχρονη Τραγωδία

Οι άστεγοι ψάχνουν για λίγη ζεστασιά, αλλά οι αβέβαιες φωνές του κόσμου ψυχραίνουν κι άλλο το κρύο του απογεύματος, τα παιχνίδια στις βιτρίνες κάνουν τα παιδιά να κλαίνε γιατί οι γονείς τους δεν έχουν λεφτά, οι εφιάλτες κρυμμένοι στα συσσίτια του μίσους αναζητούν ένα θήραμα για να τους πραγματοποιήσει και οι διαδηλωτές ζωγραφίζουν στα πανό τους τη δίψα για ένα ομορφότερο αύριο.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Απλοί Στίχοι Για Ανθρώπους Που Λυγίζουν

Κάποιος αδιευκρίνιστος κίνδυνος ελλοχεύει στη ζεστή αγκαλιά κάθε ονείρου και απειλεί την ψυχική ακεραιότητα της σκέψης μας 
ταΐζει αδηφάγα συναισθήματα 
σπρώχνει ανθρώπους να κατασπαράξουν το σώμα τους για να αφανιστεί κάθε τρωτό σημείο 
και οι κραυγές απόγνωσης φιμώνονται με αλεξίσφαιρη αυταπάτη πριν καλά καλά γεννηθούν. 

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Και Η Ζωή Συνεχίζεται!

Ξαπλωμένος πλάι σ' ένα όνειρο που έχασε το δρόμο του - και τώρα μόνο ο άνεμος γνωρίζει τι έγινε στο τέλος - μένω ν' αναρωτιέμαι: ποιό πάθος θα με ταξιδεύει αύριο;